Татко

Да требаше да се опише содржината со една реченица, или да имаше поднаслов, тоа би било судирот на личниот избор и патријархалната догма. Во филмот ТАТКО, режисерот успева да ја компресира тежината на една семејна и социо-културна драма во кратка, но извонредно набиена 14-минутна дуодрама. Пренесен преку реалистична естетика, филмот го прикажува емотивниот и идеолошкиот судир меѓу таткото (Владо Јовановски) и неговиот син (натуршчикот Иван Даниловски) во една запуштена, трошна куќа во осамено планинско село.
Сетингот сам по себе е симболичен: куќата, обележана со знаците на минливоста и запуштеноста, станува метафора за старите, затворени светогледи што полека се рушат под налетот на новите реалности. Камерата, речиси статична и интимна, го доловува секој нервозен здив, секоја промена на изразот, правејќи ја секоја тишина подеднакво моќна како и зборовите што се изговараат. Најголемиот дел од филмот се одвива во ентериер на соба каде се водат дијалозите помеѓу таткото и неговиот син, во крупен и среден крупен план на лицата на извонредните актери.
Централниот момент на филмот е признанието на синот дека е хомосексуалец – исповед што во патријархалниот контекст на ова изолирано место одекнува како молња. Конфликтот не е класичен, бурен и експлозивен, туку напнат и воздржан, што ја прави драмата уште позагадочна и полна со неизречени емоции.

Напишано од м-р Арсим Љесковица