1 НОЕМВРИ (САБОТА) 20:00 ч.
МАКЕДОНСКА КРВАВА СВАДБА
(Macedonian Blood Wedding)
Игран филм, Македонија
1967, 102 мин. Колор, 35мм
Режија: Трајче Попов (Trajce Popov)
Сценарио: Славко Јаневски (Славко Јаневски)
Улоги: Драги Костовски, Драгомир Фелба, Јанез Врховец, Коле Ангеловски, Павле Вуисиќ, Петре Прличко, Ристо Шишков, Вера Чукиќ, Зафир Хаџиманов
Врз основа на истоимената драма од Чернодрински (Војдан Попгеоргиев) „Македонска крвава свадба“ го следи храброто патување на Цвета, млада православна христијанка која одбива да се потчини на бруталните барања на моќен регионален службеник на Отоманската империја.
Приказната започнува кога локалниот гувернер Осман Беј и неговите луѓе гонат бегалец кој провалил во палатата во обид да ја спаси својата сестра, која е заробена во беговиот харем. Добродушниот селски овчар, Спасе, му помага да избега. Додека ги пребарува околните полиња за бегалецот, Осман ја среќава младата Цвета и насилно ја носи да им се придружи на жените во неговиот харем.
Христијанските селани, на кои им се придружува Орхан, локален муслимански селанец, се згрозени од суровоста на бегот. Започнува востание кога селаните, предводени од локалниот свештеник, маршираат со факели кон палатата за да бараат ослободување на Цвета. Дипломатски претставници од Русија, Франција и Англија интервенираат, вршејќи меѓународен притисок за ставање крај на ситуацијата и ослободување на Цвета. Но, на денот на нејзината свадба доаѓа бегот со своите војници. Цвета гине, Спасе го убива бегот и заминува во комити.
Возрасна категорија: 16 години
Влезница: 150 денари
3 НОЕМВРИ (ПОНЕДЕЛНИК) 20:00 ч.
МИС СТОН
(MISS STONE)
Игран филм, Македонија
1958, 97 мин., колор, 35мм
Режисер: Живорад Жика Митровиќ
Сценарио: Ѓорѓи Абаџиев, Трајче Попов
Улоги: Никола Антовски, Дарко Дамески, Драги Костовски, Владимир Медар, Илија Милчин, Тодор Николовски, Драган Оцокољиќ, Петре Прличко, Драги Крстевски-Амфи, Олга Спиридоновиќ
Филмот „Мис Стон“ е инспириран од вистински настан што се случил во 1901 година – киднапирањето на американската протестантска мисионерка Елен Стоун и нејзината сопатничка Катерина Цилка од страна на четата на Јане Сандански кои за нивно ослободување бараат откуп што треба да служи за финансирање на македонската револуционерна борба.
Своевремено, „Мис Стон“ беше меѓу најскапите и најамбициозни југословенски продукции, прв македонски филм во колор, но и во тоталскоп техника – како што тогаш ги снимаа костимираните историски епопеи во филмското студио „Чинечитаво“ – Рим, Италија. Филмот во режија на, тогаш едно од најголемите режисерски имиња во Југославија, Живорад Жика Митровиќ, беше отскочна штица на „Вардар филм“, во која се докажа пред конкурентните, поискусни и подобро екипирани филмски претпријатија на југословенскиот филмски пазар, а во исто време даваше приказ на македонското историско минато за кое дотогаш ретко се истражуваше и јавно пишуваше, а и малку се знаешe.
Главните улоги ги толкуваат: Олга Спиридоновиќ, Илија Милчин, Марија Тоциноски, Илија Џувалековски, Петре Прличко и др. Филмот е снимен во колор синемаскоп техника, што своевремено била новина во југословенската филмска индустрија, а Олга Спиридоновиќ и Петре Прличко за своите улоги – Елен Стон и Манданата – биле наградени со „Златна арена“ за најдобра актерка и најдобар актер на филмскиот фестивал во Пула во 1959 година.
Возрасна категорија: 16 години
Влезница: 150 денари
4 НОЕМВРИ (ВТОРНИК) 20:00 ч.
ТРИ АНИ
(Three Girls Named Anna)
Игран филм, Македонија
1959, 93 мин., црно-бел, 35мм
Режисер: Бранко Бауер
Сценарио: Слободан Глумац
Улоги: Дубравка Гал, Марија Кон и Светлана Мишковиќ
Пензионираниот железничар Марко Петриќ ги живее монотоно своите пензионерски денови сè до оној момент кога ја открива можноста дека неговата ќерка Ана ја преживеала војната. Започнува да трага по неа преку Црвениот крст и печатот.
На неговата адреса пристигнуваат податоците за три млади жени од кои секоја подеднакво ја има можноста да биде неговата ќерка Ана. Најпосле, стариот Марко сепак доаѓа до сознанието дека вистинската Ана загинала во војната.
Оваа 93-минутна мелодрама својата премиера ја имаше во 1959 годинa и беше дигитално реставрирана во соработка со Хрватската кинотека. Приказната за железничарот Марко Петриќ (Душан Стефановиќ) кој залудно се надева дека по војната ќе ја најде и препознае својата исчезната ќерка Ана беше реализирана по сценарио на Слободан Глумац, а продуцентската куќа „Вардар филм“ од Скопје состави екипа од филмски работници од цела тогашна Југославија. Некои од нив, како актерите Душан Јаниќиевиќ и Јанез Врховец, асистентот на режија Миомир Мики Стаменковиќ и костимографот Мира Глишиќ ќе остават подлабока трага во македонскaта кинематографија и ќе потпишат уште неколку играни филмски проекти за „Вардар филм“.
Возрасна категорија: 16 години
Влезница: 150 денари
5 НОЕМВРИ (СРЕДА) 20:00 ч.
ХАЈ-ФАЈ
(HI-FI)
Игран филм, Македонија
1987, 102 мин., колор, 35 мм
Режија: Владимир Блажевски (Vladimir Blazhevski)
Сценарио: Горан Стефановски (Goran Stefanovski)
Улоги: Фабијан Шоваговиќ, Данчо Чевревски, Елизабета Ѓоревска, Вукосава Донева, Мето Јовановски (Fabijan Šovagović, Dancho Chevrevski, Elizabeta Gjorevska, Meto Jovanovski)
Преку фрагмент од животот на Борис и неговиот син Матеј, филмот зборува за судирот на генерациите, за создадениот јаз поради идеолошката обоеност која едниот ја има, а другиот не ја поседува или, пак, кај него се манифестира на друг начин, и низ поинаквото однесување во умеењето или неумеењето да се помине животот достојно за едно човечко битие… Политичкиот затвореник Борис, по неколкуте години минати во затвор, се враќа дома. Во станот во кој по разводот со жената живее сам, вселен е неговиот син Матеј. Синот е веќе возрасен човек кој се обидува да заработи и да се афирмира како музичар. Во станот е сместено импровизирано тонско студио. Начинот на кој живее Матеј, неговата врска со девојката Мира, луѓето со кои тој контактира не му се допаѓаат на Борис. Тој смета дека е тоа бесмислен живот, без планови и идеали.
За ваквата трансформација на синот тој ја обвинува поранешната сопруга која е успешна во професионалната кариера, но затоа нема авторитет пред синот и единственото што може да го направи е да ја обезбедува неговата материјална егзистенција. Уште еден неочекуван пораз го погодува Борис. Жената со која сака да го помине преостанатиот дел од животот, умира. Според него, сега единственото што може да го направи – е да го „врати“ синот на вистинскиот пат и да му покаже дека човек треба достојно да го минува времето што му е дадено. Она што му преостанува е да воведе суров режим во животот на синот. Ги прекинува сите негови контакти. Го врзува со лисици, а сите потреби и сета комуникација ја презема на себе. Според мислењето на Борис, сè што се случува е лично меѓу нив двајцата. Тој врши и вербална и физичка тортура врз синот, инсистирајќи тој да се согласи дека животот што го водел е залуден. Матеј не се согласува со ставот на таткото, но пасивниот отпор што го покажува го заплашува Борис.
Нивните денови минуваат во играње шах и во пречукување на затворскиот дневник што Борис го водел секојдневно и без исклучок во затворот. Најпосле, Борис сепак го ослободува синот. Тие тргнуваат на пат кон родното село на таткото…
Возрасна категорија: 12 години
Влезница: 150 денари
6 НОЕМВРИ (ЧЕТВРТОК) 20:00 ч.
12 НОЕМВРИ (СРЕДА) 20:00 ч.
100 години од раѓањето на Ричард Бартон
БРЕГОТ
(Waterfront)
Игран филм, Велика Британија
1950, 80 мин., колор, ДЦП
Режија: Мајкл Андерсон (Michael Anderson)
Сценарио: Пол Соскин (Paul Sauskin)
Улоги: Ричард Бартон, Сузан Шо (Richard Burton, Susan Shaw)
Филмот „Waterfront“ (1950), во режија на Мајкл Андерсон, е британска социјална драма што ја претставува тешката реалност на животот во пристаништните квартови на Ливерпул по Втората светска војна. Во главната улога се појавува Ричард Бартон, во една од своите први забележителни изведби, преку која го демонстрира својот интензитет и природен актерски магнетизам што подоцна ќе го направат легенда на светскиот филм.
Приказната ја следи Сем Бојлан, морнар кој по неколку години се враќа дома, откривајќи дека неговото семејство е распаднато под товарот на сиромаштијата, осаменоста и моралните дилеми на работничката класа. Неговата сопруга и децата морале да се снаоѓаат без него, а неговото враќање предизвикува низа конфликти меѓу обврските, љубовта и потребата за преживување.
„Waterfront“ е чувствителен и суров портрет на човечката издржливост, но и критика на системот кој ја гуши индивидуата. Иако продукциски скромен, филмот поседува искреност и емоционална длабочина што го издвојува од типичните британски мелодрами на тоа време. Бартон, со својот препознатлив глас и присуство, му дава тежина и трагична сила на ликот – најавувајќи ја кариерата на еден од најмоќните актери на втората половина на 20 век.
Возрасна категорија: 12 години
Влезница: 150 денари
7 НОЕМВРИ (ПЕТОК) 20:00ч
10 НОЕМВРИ (ПОНЕДЕЛНИК) 20:00ч
11 НОЕМВРИ (ВТОРНИК) 20:00ч
Во сеќавање на Клаудија Кардинале
ИЗГУБЕНА КОМАНДА
(Lost Command)
Игран филм, САД
1966, 130 мин., колор, ДЦП
Режија: Марк Робсон (Marc Robson)
Сценарио: Нелсон Гидинг (Nelson Giedding)
Улоги: Ентони Квин, Ален Делон, Клаудија Кардинале (Anthony Quinn, Alain Delon, Claudia Cardinale)
Филмот „Lost Command“ (1966), во режија на Марк Робсон, е епска воена драма базирана на романот The Centurions на Жан Лартеги. Во него играат: Ентони Квин, Ален Делон, Џорџ Сегал и Клаудија Кардинале, која со својот карактеристичен шарм и интензитет внесува човечка топлина и морална димензија во оваа сурова приказна за колонијалните војни.
Дејството започнува со поразот на Французите во битката при Диен Биен Фу (1954), кога полковникот Расиер (Ентони Квин) и неговите војници се повлекуваат од Индокина и подоцна се вклучуваат во новиот конфликт — Алжирската војна за независност. Среде политички и идеолошки хаос, тој се соочува со морални дилеми околу честа, насилството и бесмисленоста на окупацијата.
Ликот на Аиша (ја игра Клаудија Кардинале) — интелигентна и горда Алжирка, која претставува глас на отпорот и совеста. Нејзината врска со францускиот офицер (Ален Делон) внесува емотивна тензија и го поставува прашањето за можноста на разбирање меѓу завојуваните страни.
„Lost Command“ е динамичен и политички набиен филм, кој преку спектакуларни сцени на битки и психолошки портрети ја истражува цената на империјализмот и човечкото страдање. Клаудија Кардинале, иако нема доминантна улога во однос на воените ликови, внесува силна емотивна противтежа — симболизирајќи го достоинството и отпорот на потчинетите.
Филмот е типичен пример за холивудска интерпретација на историски трауми од времето на деколонизацијата, каде што личните драми и моралните конфликти се ставаат во прв план пред геополитиката.
Возрасна категорија: 16 години
Влезница: 150 денари
8 НОЕМВРИ (САБОТА) 20:00 ч.
И БОГ ЈА СОЗДАДЕ ЖЕНАТА
(Et Dieu…crea la femme)
Игран филм, Франција
1956, 91 мин., колор, ДЦП
Режија и сцеанрио: Роже Вадим (Roger Vadim)
Улоги: Брижит Бардо, Жан-Луј Трентињан (Brigitte Bardot, Jean-Louis Trintignan)
Филмот „И Бог ја создаде жената“ (Et Dieu… créa la femme, 1956) во режија на Роже Вадим е француска еротска драма која го означи раѓањето на новиот европски филмски сензибилитет и ја издигна Брижит Бардо во статус на меѓународна икона на слободата и сексапилот.
Приказната се одвива во живописното рибарско гратче Сен Тропе, каде што младата и темпераментна Жулиет (Брижит Бардо) живее со семејството кое ја посвоило. Таа е страстна, спонтана и непокорна — жена која не може да се вклопи во строгите морални норми на малото општество. Љубовен четириаголник меѓу неа и тројца мажи (брат, сопруг и љубовник) ја претвора нејзината животна енергија во извор на скандал и желба.
„И Бог ја создаде жената“ е провокативен филм за своето време, кој ја предизвикува традиционалната слика на жената во 1950-тите. Брижит Бардо ја толкува Жулиет со мешавина од невина сензуалност и природна бунтовност, претворајќи ја во симбол на женската еманципација и еротската самосвест.
Роже Вадим, преку едноставна нарација и силна визуелна естетика, создава филм што стои на границата меѓу мелодрама и манифест за новата женственост. Филмот не само што ја дефинираше кариерата на Бардо, туку и го најави доаѓањето на францускиот филмски модернизам, кој ќе кулминира со појавата на Новиот бран.
Возрасна категорија: 16 години
Влезница: 150 денари
ДЕНОВИ НА ЈАПОНСКИ ФИЛМ
14 НОЕМВРИ (ПЕТОК) 19:00 ч.
НИКО ОД РИБАРСКОТО ПРИСТАНИШТЕ
(Fortune Favors Lady Nikuko/ Gyoko no Nikuko-chan)
Анимиран филм, Јапонија
2021, 97 мин. Колор, ДЦП
Режија: Ајуми Ватанабе (Ayumu Watanabe)
Сценарио: Канако Ниши, Сатоми Ошима (Kanako Nishi, Satomi Ôshima)
Улоги: Шинобу Отаке, Кокоми, Нацуки Ханаи (Shinobu Otake, Cocomi, Natsuki Hanae)
„Нико од рибарското пристаниште“ (2021) е анимиран филм од Ајуму Ватанабе, адаптација на истоимениот роман од Канака Ниси од 2014 година. Премиерата ја имаше во 2021, собирајќи култ статус меѓу обожавателите на slice-of-life аниме.
Филмот нè носи во малото пристаниште каде следиме едно необично семејство од мајка и ќерка кои го живеат својот живот до максимум. Нико е самохрана мајка, која работи во локална крчма и живее на брод со нејзината 11-годишна ќерка Кикуко. Нико е ексцентрична личност, полна со живот. Лежерна, весела, гласна и секогаш подготвена да јаде нешто вкусно. Додека ќерка ѝ Кикуко, напротив, е интровертнo девојче кое влегува во пубертет и сe труди да се вклопи во училиштето, срамејќи се од мајчината ексцентричност. Ватанабе ја раскажува приказната низ очи на Кикуко, со нејзини фантазии каде што обични предмети (како цикади или порти) добиваат глас, коментирајќи ја нејзината внатрешна борба.
Оваа анимација на познатото јапонско студио за анимација Studio 4°C е раскошно визуелно доживување. Анимацијата комбинира едноставни, карикатурални ликови со детални, реалистични позадини на морето и пристаништето, создавајќи носталгично чувство на место и време.
Ајуму Ватанабе (Ayumu Watanabe), Јапонија, е искусен аниматор и режисер чиј пат кон филмската сцена започнал во раните 90-ти, работејќи како асистент на легендарни студија како Продакшн ИГ/Production I.G и Студио 4°C/ Studio 4°C. Дипломира на престижниот оддел за анимација на Универзитетот за уметност во Токио, каде што гради репутација на мајстор за динамични, емоционално набиени анимации. Ватанабе е познат по мешавината од реализам и магичен реализам, често со фокус на теми како растење, семејни врски и природа, инспириран од стилот на Studio Ghibli, но со модерен, енергичен пристап. Паралелно со филмовите, тој режира и ТВ-серии како „Летно прикажување“/Summertime Rendering (2022) и „Коми не може да комуницира“/Komi Can’t Communicate (2021). Ватанабе е еден од новите имиња на јапонската анимација, со репутација на режисер што ги слави човечките слабости преку визуелна поезија.
15 НОЕМВРИ (САБОТА) 11:00 ч.
ДЕНОВИ НА ЈАПОНСКИ ФИЛМ
ПИНГВИНСКИ АВТОПАТ
(Penguin Highway / Pengin haiwei)
Игран филм, Јапонија
2008, 117 мин. Колор, Блу Реј
Режија: Хиројасу Ишида (Hiroyasu Ishida)
Сценарио: Макото Уеда (Makoto Ueda)
„Пингвински автопат“ е јапонски анимиран филм од 2018 година. Тоа е долгометражно деби нa Хиројасу Ишида, базиранo на истоимениот научнофантастичен роман од Томихико Морими (2010).
Филмот нè вовлекува во сончевото лето на едно јапонско предградие, каде Аојама, амбициозен четвртоодделенец, писател и ‘мал научник’, води дневник полн со свои набљудувања и хипотези. Една вечер, пингвините, тие студени, нелогични суштества, се појавуваат во топлата Јапонија, за подоцна мистериозно да исчезнат. Аојама, заедно со сестра му и пријателите, започнува истрага, што го води до Хамамото, шармантната сестра на стоматологот од соседството. Таа, со својата суперсила да создава пингвини од ништо (преку тенок слуз од пиво), станува неговиот ментор и првата “љубов”, додека заедно откриваат дека овие пердувести животни се предупредување за еколошката катастрофа, растечкото море што го проголта светот.
Ова е филм што почнува како луда научнофантастична авантура, но брзо се претвора во нежна приказна за растењето. Атмосферата потсетува на филмовите на студиото Гибли (Ghibli), филмовите како „Мојот сосед Тоторо“ /My Neighbor Totoro или „Патување со душите“/Spirited Away, но со свежина која ја носи Ишида, со помалку меланхолија, но, повеќе акција и наука. Музиката на Уми Абе (со џез и електронски елементи) ја подигнува атмосферата, а анимацијата на Studio Colorido е флуидна, особено во фантастичните секвенци каде реалноста се топи во сон.
Хиројасу Ишида (Hiroyasu Ishida) е роден во 1988 година во Михама. Како млад талент, тој рано се посветил на анимацијата, работејќи како аниматор и режисер на кратки филмови. Неговиот пробив доаѓа со наградуваниот краток анимиран филм Дождлив град/Rain Town (2011), кој го прикажува неговиот уникатен стил – мешавина од фантазија, носталгија и визуелна поезија. Ишида дипломирал на престижниот Оддел за анимација на Универзитетот за уметност во Токио, каде што се развива како автор што сака да ги истражува темите за детството, љубопитноста кон науката и границите меѓу реалноста и сонот. Ишида е сметан за еден од новите гласови во јапонската анимација, со модерен, енергичен пристап што комбинира хумор, авантура и длабоки пораки за растењето.
16 НОЕМВРИ (НЕДЕЛА) 19:00 ч.
ДЕНОВИ НА ЈАПОНСКИ ФИЛМ
ВОТАКОИ: ЉУБОВТА Е ТЕШКА ЗА ОТАКУ
(Wotakoi: Love is Hard for Otaku/ )
Игран филм, Јапонија
2020, 122 мин. Колор, Блу Реј
Режија: Јуичи Фукуда (Yuichi Fukuda)
Сценарио: Јуичи Фукуда (Yuichi Fukuda)
Улоги: Мицуки Такахата, Кенто Јамазаки, Нанао, Такуми Саито (Mitsuki Takahata, Kento Yamazaki, Nanao, Takumi Saitoh)
„Вотокаи: Љубовта е тешка за отаку“ е музичка романтична комедија од 2020 година, адаптација на популарниот веб-манга серијал. Филмот е во режија на Јуичи Фукуда, познат по ексцентричните адаптации. Ова е приказна за четири отаку (луѓе со опсесивни интереси, особено аниме, манга или видеоигри) кои се обидуваат да балансираат помеѓу нивниот корпоративен живот, тајните хобија и романтични релации, во свет каде што стигмата околу “нерди” културата го отежнува нивното секојдневие.
Приказната ја следи Нарми, која раскинува поради нејзините отаку интереси. Таа започнува нова работа и случајно се сретнува со Хирока, пријател од детството кој никогаш не ѝ кажал за неговите симпатии кон неа. Тие брзо се поврзуваат преку заедничките страсти: таа сака да дискутира за манга, тој да игра RPG игри до наутро. Хирока ѝ предлага “отаку врска” – да излегуваат заедно, но да остане тајна за колегите. Но, реалноста е полна со предизивици: Нарми се плаши од осуда, Хирока е емоционално затворен, додека споредниот пар, нивните другари, бучната Ханака и иритантниот Кабакура – додаваат хаос со нивните кавги и скриени Отаку тајни (тој собира манга, таа сака косплеј). Филмот е полн со референци кон аниме (како *Gundam* и *Final Fantasy*), бојс-бенд перформанси и сатира на корпоративната Јапонија, каде што отаку се сметаат за “фрикови”. Филмот не е самo романса, туку и коментар за стигмата.
Јуичи Фукуда (Yuichi Fukuda) е роден во 1980 година во Токио, Јапонија. Дипломирал на Одделот за филм на Универзитетот за уметност во Нихон, каде што се специјализирал за режија и сценарио. Неговата кариера започнува во 2004 година со кратки филмови и ТВ-серии, но пробивот го прави со ексцентричната комедија „Хентаи Камен: Забранетиот супер херој“/ Hentai Kamen: Forbidden Super Hero (2013), базирана на манга, која стекнува култен статус и добива свое продолжение во 2015.
Фукуда е познат по хиперактивниот стил, со кој комбинира слеш-оф-лајф елементи со претерувања, музички сцени и сатира на поп-културата, често со акцент на апсурдниот хумор и социјални коментари. Негови позначајни дела се „Гинтама“/Gintama 1 и 2 (2017 и 2021), адаптации на популарната манга-аниме франшиза; „Воздушна кукла“/Air Dol (2009) и „Државна тајна: Убиство во мислите“/The Top Secret: Murder in Mind (2016). Фукуда се смета за еден од најинвентивните режисери на современата јапонска кинематографија, со неговата тенденција да ги меша жанровите.
17 НОЕМВРИ (ПОНЕДЕЛНИК) 19:00 ч.
ДЕНОВИ НА ЈАПОНСКИ ФИЛМ
ИЗНАЈМИ МАЧКА
(Rent-a-Cat/ Rentaneko)
Игран филм, Јапонија
2012, 110 мин. Колор, Блу Реј
Режија: Огигами Наоко (Ogigami Naoko)
Сценарио: Огигами Наоко (OgigamI Naoko)
Улоги: Ишикава Микако, Кусамура Реико, Митцуиши Кен (Ichikawa Mikako, Kusamura Reiko, Mitsuishi Ken)
„Изнајми мачка“ е топла драмедија од 2012 година, напишана и режирана од Наоко Огигами. Филмот премиерата ја имаше на Берлинскиот филмски фестивал во 2012, а во Јапонија се стекнува со култен статус меѓу љубителите на независното кино.
Филмот раскажува за Сајоко, ексцентрична млада жена од 30 години што управува со бизнис за изнајмување мачки на осамени луѓе – идеја инспирирана од вистинска приказна на една од пријателките на Огигами. Нејзиниот живот е мешавина од хаос и тишина – живее во стара куќа со дупки во ѕидовите и срцето, окружена со мачки што се нејзино семејство. Секоја средба со нејзините муштерии е мала приказна, испреплетена со сува духовитост и моменти на тишина што зборуваат повеќе од зборови. Од вдовица што тагува (Реико Кусаура) до бизнисмен оддалечен од сè (Кен Мицуиши). Огигами не брза, нејзините кадри се бавни, исполнети со топли бои и детали создавајќи чувство на мир и меланхолија. Таа раскажува приказна за осаменоста во современа Јапонија, каде модерниот живот често ги оддалечува луѓето. Мачките не се само симпатичен трик; тие се метафора за привремената утеха што ја бараме кога врските не успеваат. Преку нив режисерката дава коментар за осаменоста во модерното јапонско општество, падот на наталитетот, изолацијата на поединците и потребата од привремени врски. Влијанието од Каурисмаки е очигледно во минимализмот и сувиот хумор, на кој Огигами додава јапонски шарм.
Наоко Огигами (Naoko Ogigami), родена 1972 година во Чiba, Јапонија, е режисерка и сценаристка чиј уникатен глас го оформи јапонското независно кино. По дипломирањето на Универзитетот за уметност во Нихон, заминува во САД да студира филм на Универзитетот на Јужна Калифорнија. Нејзиниот пробив доаѓа со Камоме вечера/Kamome Shokudo (2006), приказна за јапонски ресторан во Финска, која го привлече вниманието на меѓународните фестивали. Позната по нежни, хумористични драми што ги слават малите моменти и осамените души, како Меган/Megane (2007), Тоалет/Toilet (2010) и Ситен вез/Close-Knit (2017), често фокусирајќи се на жени и маргинализирани ликови.
18 НОЕМВРИ (ВТОРНИК) 19:00 ч.
ДЕНОВИ НА ЈАПОНСКИ ФИЛМ
БУРМАНСКАТА ХАРФА
(The Burmese Harp)
Игран филм, Јапонија
1956, 116 мин. Колор, ДЦП
Режија: Кон Ичикава (Kon Ichikawa)
Сценарио: Нато Вада (Natto Wada)
Улоги: Рентаро Микуни, Шоџи Јасуи, Јун Хамамура (Rentarō Mikuni, Shôji Yasui,
Jun Hamamura)
„Бурманската харфа“ (1956) е воена драма во режија на Кон Ичикава, базирана на истоимениот роман за деца од Мичио Такејама. Тоа е првиот јапонски филм што ја прикажува војната од “страната на губителите”. Номиниран е за Оскар за најдобар странски филм и добитник на награда на Филмскиот фестивал во Венеција.
Дејството се случува во Бурма (денешен Мјанмар) непосредно по Втората светска војна. Јапонска чета се предава на Британците по капитулацијата. Во фокус е Мизушима, млад војник што се преправа мртов за да избега од заробеништво, а потоа се преоблекува во бурмански будистички монах. Тој талка низ џунглата, носејќи харфа (бурманска цистра) и пеејќи химни, додека се соочува со ужасот од илјадниците непогребани тела на негови сонародници. Оваа одисеја го трансформира од воин во миротворец: тој копа гробови, моли за мртвите и се бори со внатрешниот конфликт меѓу должноста кон војниците и повикот на духовноста. Ичикава не прикажува директни битки – наместо тоа, користи тивки, поетични кадри на бујната бурманска природа, статуи на Буда и сенки, контрастирајќи ја убавината со смртта, под придружба на меланхоличната музика од Акира Ифукубе.
Ичикава создава не само антивоен филм, туку и медитација за човечноста во хаосот. Ова е дело што нè тера да се соочиме со “необјаснивата болка” на преживеаните, без да се потпира на сензационализмот, туку на тишината и песната.
Кон Ичикава (Kon Ichikawa) е роден на 20 ноември 1915 година во Исе, префектурата Мие во Јапонија Тој е еден од највлијателните режисери во историјата на јапонското кино, познат по својата разновидност и остра критика на општеството.
По студиите на Уметничкото училиште во Нагоја каде се специјализирал за графички дизајн, тој влегува во филмската индустрија во 40-тите, работејќи како аниматор и асистент режисер. Ичикава режира преку 90 филмови, испробувајќи се во различни жанрови – од драма и хорор до документарци (со фокус на теми: како војната, човечката природа и сатирата). Негови значајни се: „Пожари во полето’/Fires on the Plain* (1959), „Осветата на актерот“/An Actor’s Revenge* (1963) и „Бурманската харпа“/The Burmese Harp.
22 НОЕМВРИ (САБОТА) 20:00 ч.
ЈАС, ДАЛИО
(I, Dalio)
Документарен филм, САД
2015, 33 мин. Колор, ХД
Режија: Марк Рапапорт (Mark Rappaport)
Сценарио: Марк Рапапорт (Mark Rappaport)
Големиот француски актер, Марсел Далио, кој ја има главната улога во „Правилата на играта“ од Жан Реноар, се појавува и во „Големата илузија“ од Реноар. Во двата филма тој игра лик кој е Евреин, како што Далио бил во реалниот живот.
Всушност, во повеќето француски филмови во кои глуми во 30-тите години, тој речиси секогаш игра сомнителни ликови, доушници, уценувачи и гангстери. Со други зборови, тој е секогаш „Евреинот“. Кога нацистите ја нападнале Франција во 1940 година, тој избегал во Америка и се појавил во „Казабланка“ и „Да се има и да се нема“.
Во Америка, тој повеќе не бил Евреинот, туку Французинот. Тој станал, (во десетици филмови), американската идеја за типичен Французин. Неговата филмска кариера ги има овие две нишки во кои тој има два различни идентитети.
Дали сте дефинирани од другите луѓе и нивните перцепции за тоа кој сте? Дали секогаш сте креација на начинот на кој луѓето сакаат да ве видат? Или можете да постоите надвор од произволните граници што ви се поставени?
СЦЕНИЧНА РУТА
(The Scenic Route)
Игран филм, САД
1978, 76 мин. Колор, ХД
Режија: Марк Рапапорт (Mark Rappaport)
Сценарио: Марк Рапапорт (Mark Rappaport)
Улоги: Ренди Денсон, Мерлин Џонс, Кевин Вејд) (Randy Danson, Marilyn Jones, Kevin Wade)
Експериментална драма што ја раскажува приказната за жена, нејзината сестра и мажот што го комплетира триаголникот. Раскажана преку плодни извори како што се: големата опера, класичното сликарство и викторијанската мелодрама.
Возрасна категорија: 16 години
Влезница: 150 денари
25 НОЕМВРИ (ВТОРНИК) 20:00 ч.
ДЕБРА ПЕЈЏЕТ, НА ПРИМЕР
(Debra Paget, for Example)
Документатен филм, САД
2016, 36 мин. Колор, ХД
Режија: Марк Рапапорт (Mark Rappaport)
Сценарио: Марк Рапапорт (Mark Rappaport)
Улоги: Дебра Пејџет, Марк Рапапорт, Каролин Симондс (Debra Paget, Mark Rappaport, Caroline Simonds)
Видео-есеј каде што авторот претпоставува мотивации и увиди во фикционализирана биографија за Дебра Паџет, изведувачка под договор за 20th-Century Fox која тие ја подготвуваат и тренираат за слава.
ВЕРИЖНИ ПИСМА
(Chain Letters)
Игран филм, САД
1985, 96 мин. Колор, ХД
Режија: Марк Рапапорт (Mark Rappaport)
Сценарио: Марк Рапапорт (Mark Rappaport)
Улоги: Марк Арнот, Рид Бирни, Дејвид Бризбин (Mark Arnott, Reed Birney, David Brisbin)
Девет жители на Менхетен добиваат верижно писмо. Во зависност од нивната одлука дали да го пренесат писмото или да го прекинат ланецот, различните ликови можат да доживеат романса, успех – и ненадејна смрт.
Возрасна категорија: 16 години
Влезница: 150 денари
26 НОЕМВРИ (СРЕДА) 20:00 ч.
ПОСЛЕДНАТА ГОДИНА ВО ДАХАУ
(Last Year in Dachau)
Документарен филм, САД
2020, 29 мин. Колор, ХД
Режија: Марк Рапапорт (Mark Rappaport)
Сценарио: Марк Рапапорт (Mark Rappaport)
Улоги: Фолкер Шлендирф, Делфин Сејриг (Volker Schlöndorff, Delphine Seyrig)
Во близина на Минхен, во Баварија, Германија, се наоѓа палатата Шлајсхајм, каде што францускиот режисер Ален Рене го снимил својот филм „Минатата година во Мариенбад“ во 1960 година. Во близина се наоѓа концентрациониот логор Дахау, каде што илјадници луѓе биле убиени помеѓу 1933 и 1945 година. Есеј за сегашноста и минатото, убавината и ужасот, животот и смртта.
ДОМАШНИТЕ ФИЛМОВИ НА РОК ХАДСОН
(Rock Hudson’s Home Movies)
Документарен филм, САД
1992, 63 мин. Колор, ХД
Режија: Марк Рапапорт (Mark Rappaport)
Сценарио: Марк Рапапорт (Mark Rappaport)
Во овој ревизионистички документарец, актерот Ерик Фар го пресоздава ликот на Рок Хадсон за да направи ретроспектива на неговите филмови. Филмот го споредува имиџот на актерот на екранот (и јавноста) со неговиот реален живот и прикажува одредени сцени, реплики и ситуации во неговите филмови за да инсинуира дека Хадсон можеби бил геј.
Возрасна категорија: 16 години
Влезница: 150 денари
27 НОЕМВРИ (ЧЕТВРТОК) 20:00 ч.
БРАКОТ ПОМЕЃУ ГРЕТА ГАРБО И СЕРГЕЈ ЕЈЗЕНШТАЈН
(The Marriage of Greta Garbo and Sergei Eiseinstein)
Игран филм, САД
2023, 27 мин. Колор, ХД
Режија: Марк Рапапорт (Mark Rappaport)
Сценарио: Марк Рапапорт (Mark Rappaport)
Улоги: Грета Гарбо, Сергеј Ејзенштајн (Greta Garbo, Sergei Eisenstein)
Што можеше да се случи – што требаше да се случи – ако двајца гиганти во филмската историја, како Грета Гарбо и Сергеј Михајловиќ Ајзенштајн, можеле да си ја искажат љубовта еден на друг? Најпознатата актерка во светот, почесна руска граѓанка на киното поради нејзините бројни улоги; најрадикалниот режисер во светот, кој можеше да го овековечи нејзиното лице во еден од неговите познати крупни планови? Сфингата Гарбо не сакаше да биде сама: таа само сакаше да се омажи за големиот Сергеј. Можеби можеше да ги игра Троцки или Панчо Вила во еден од неговите филмови. Можеби нивните пријатели Чарли Чаплин, Волт Дизни и Јозеф фон Стернберг ќе ја одобрат нивната љубов. Можеби можеа да имаат дете заедно. Можеби сето ова сепак можеше да се случи, во филм на Марк Рапапорт.
ОД ДНЕВНИЦИТЕ НА ЖАН СЕБЕРГ
(From the Journals of Jean Seberg)
Документарен филм, САД
1995, 97 мин. Колор, ХД
Режија: Марк Рапапорт (Mark Rappaport)
Сценарио: Марк Рапапорт (Mark Rappaport)
Улоги: Мери Бет Хурт, Жан Себерг (Mary Beth Hurt, Jean Seberg)
Креативниот биографски филм на Марк Рапапорт за актерката Џин Себерг е претставен во автобиографски формат од прво лице. Тој беспрекорно ги испреплетува киното, политиката, американското општество и култура и филмската теорија за да го информира, забавува и трогне гледачот. Опширно се дискутираат бројните бракови на Себерг, како и нејзините филмски улоги. Опфатена е нејзината вклученост во движењето „Црни Пантери“ и последователната истрага од страна на ФБИ. Имено, интензивно се испитуваат и детали за францускиот нов бран на киното, руските експресионистички (неми) филмови и кариерите на Џејн Фонда, Ванеса Редгрејв и Клинт Иствуд. Голем дел од филмот е базиран на претпоставки, но Рапапорт ги охрабрува гледачите да ги преиспитаат своите идеи за жените во филмот со овој филм што поттикнува на размислување.
Возрасна категорија: 16 години
Влезница: 150 денари
28 НОЕМВРИ (ПЕТОК) 20:00 ч.
29 НОЕМВРИ (САБОТА) 20:00 ч.
30 НОЕМВРИ (ПОНЕДЕЛНИК) 20:00 ч.
